ska-ta-base
1060 items
artist | titel | label | format
J Labels: jamaica, music, records, skinhead reggae, vinyl posted by rijk Sunday, June 28, 2009
|
ska-ta-base
1060 items
artist | titel | label | format
J Labels: jamaica, music, records, skinhead reggae, vinyl posted by rijk Sunday, June 28, 2009
|
De Blue Blue Beat
Rita Hovink
Moonglow 1964
A - 't Is voorbij (You're No Good) (Ballard sr., De Nooy)
B - De Blue Blue Beat (Jimmy Once)
Met Johnny de Miranda's "Enjoy Yourself" dacht ik al eens de eerste Nederlandse ska single in huis te hebben, maar dit plaatje blijkt al twee jaar eerder te zijn uitgebracht. Extra leuk is dat 'ie ook nog Nederlandstalig is!
Dit is de tweede single van Rita Hovink en het is bepaald niet haar bekendste; dat is natuurlijk "Laat me alleen" uit 1976. Dit plaatje stamt uit haar debuutjaar: 1964. De a-zijde is een Nederlandstalige bewerking van "You're no Good", een hit van Betty Everett en jaren later nog veel bekender geworden in de uitvoering van Linda Rondstadt.
Maar het hart van deze ska-liefhebber klopt vooral sneller vanwege het b-kantje; want dat is een spetterend up-tempo ska nummertje! Toen ik het plaatje voor eerst draaide was ik echt verrast. Niet alleen had Rita Hovink een geweldige stem, ook qua arrangement is dit een waanzinnig sterk nummer. Het orkest, met zo te horen een flinke blazerssectie, klinkt als de Nederlandse versie van Byron Lee's Dragonaires. De tekst is een beetje belegen, maar daardoor ook wel weer charmant:
'Geef je soms een feestje, speel dan deze dans
Want iedere jongen gebruikt deze kans
Vraagt hij dan een meisje, zie hoe ze geniet
Enkel door het ritme van de Blue Blue Beat
Dans de Blue Blue Beat
van 's morgens vroeg tot 's avonds laat
Dans de Blue Blue Beat
Bij je thuis of op de straat
Die Beat(?) die Beat die is zo fijn
Die Beat is een waar festijn
Blue Beat, de avond lang!'
De Blue Blue Beat lijkt, mede door de ietwat gekunstelde tekst, geen original te zijn maar mogelijk bedriegt de schijn. Ik heb in elk geval nog geen oorspronkelijke versie weten te achterhalen. Als auteur van het nummer wordt een zekere Jimmy Once vermeld; deze schijnt naast Rita Hovink's echtgenoot ook bandleider van het Jimmy Einmahl Orchestra te zijn geweest (what's in a name!). Mogelijk is dat hier dus ook de begeleidingsband, maar helaas... de informatie over dit plaatje is nogal beperkt.
City Boy
Dixo Wankers
WEA 1981
A - City Boy (Matthyssen/Bagmeyer/Jackson/Kisman/Timmermans)
B - Jaguar (Matthyssen/Bagmeyer/Kisman/Timmermans)
Van een heleboel singletjes weet ik nog precies hoe en waar ik ze heb gevonden;
dat geldt zeker voor dit exemplaar. Ik was al heel lang in het bezit van
een andere single van Dixo Wankers: Bang Bang. Die stond dan ook in mijn
ska-ta-base. Toen ik een tijd geleden eens de webstatistieken bekeek, ontdekte
ik een piek in de bezoekersaantallen. Die piek bestond vrijwel volledig uit
links via Google met als zoekterm Dixo Wankers. Ik was benieuwd waarom
er opeens zoveel interesse bestond voor dit toch tamelijk obscure ska-bandje.
In een ver verleden had ik ze wel eens zien optreden in het jongerencentrum
circuit, en ik wist dat grafisch ontwerper Max Kisman ooit deel uitmaakte van
de band. Maar veel meer dan dàt wist ik niet.
Toen ik zelf Dixo Wankers op Google invoerde, ontdekte ik al snel de aanleiding
voor al die interesse. Op Simpelsite, een fansite voor Kees van Kooten
en Wim de Bie, was een item geplaatst over een nummer dat Wim de Bie (in de
rol van Ab van der Laak) in 1983 had gezongen met de Dixo Wankers: Bah
bah bloemenbuurt. Een voormalig bandlid van de Dixo Wankers reageerde hierop
met nadere informatie en sloot af met de constatering dat op internet nog genoeg
informatie over Dixo Wankers te vinden was wanneer die naam in Google werd ingevoerd.
Het resultaat heb ik mogen constateren.
Aardig neveneffect van dit alles was dat mijn oog viel op ander resultaat in Google; namelijk een website waarop deze single te koop werd aangeboden. Ik heb 'm meteen gekocht. Ik kon me vooraf geen voorstelling van het nummer maken, maar zodra hij thuis op de draaitafel lag herkende ik het direct weer. Ondanks dat ik het bijna vijfentwintig jaar niet gehoord had!
Night Train From Jamaica
Byron Lee
MGM 1964
A - Night Train From Jamaica (Forrest, Washington, Simpkins)
B - Ska Dee Wah (Mure)
Wanneer ik een stad bezoek waar ik normaalgesproken niet zo vaak kom, zoek ik
altijd via Google naar adressen van goede platenwinkels om daar, als het maar
even kan, een bezoekje af te leggen. Onlangs moest ik voor werk een paar dagen
naar Lissabon. Google leverde niets bruikbaars op en eigenlijk was er ook helemaal
geen tijd voor uitstapjes. Gelukkig bleven er op de laatste dag, voorafgaand
aan de transfer naar het vliegveld, nog twee vrije uurtjes over. Ik wandelde
naar Bairro Alto omdat ik verwachtte dat de kans van slagen daar het grootst
was.
Zoals ik al vaker heb gemerkt, heb ik een behoorlijke intuïtie op dit vlak want
na wat rondspeuren vond ik inderdaad een onooglijk, in tweedehands vinyl gespecialiseerd
zaakje. Van het singletje van Desmond Dekker dat ik in één van de bakken vond,
raakte ik niet direct onder de indruk; maar als antwoord op mijn vraag of hij
meer van “dit soort spul” in huis had, toverde de eigenaar dit singletje van
Byron Lee uit 1964 tevoorschijn. “Twenty-five Euro” zei hij er meteen bij. “Ho
ho, eerst maar eens even luisteren” dacht ik.
Byron Lee is vooral bekend van zijn calypso’s en hoewel hij aardige ska plaatjes
heeft gemaakt, is dat niet zijn core business. De titel (Night Train From Jamaica)
was mij onbekend, maar klonk veelbelovend. Op het label (MGM) stond dat het
een Demonstration Record was. Toen ik het plaatje opzette was me direct duidelijk
dat ik er de aanstaande eigenaar van zou worden. Het spetterde en honkte van
begin tot eind. Ik wilde het alleen nog even over die 25 Euro hebben. Daar bleek
echter geen beweging in te krijgen. De Record Collector werd erbij getoverd
en daar stond het in voor 30 Engelse Ponden. Tja, zonder verder morren gekocht
dus. En daar heb ik zeker geen spijt van!
Gedurende zijn lange carriëre is Rico toch vooral sessie muzikant gebleven;
hij speelt op onnoemelijk veel platen. Slechts een handvol staan op zijn eigen
naam. Zo zag ik onlangs een single van Paul Young (Love of the Common People)
staan, waarop Rico prominent geportretteerd staat als lid van The Family
(de begeleidingsband van Young). Ik hou helemaal niet van Paul Young maar ik
heb 'm toch maar gekocht. Vanwege Rico.
Elvis Should Play Ska
Graduate
Precision 1980
A - Elvis Should Play Ska (Orzabal)
B - Julie, Julie (Orzabal)
Toen ik dit plaatje uit het Mod bakje bij Da Capo viste, had ik meteen
het gevoel dat er iets bijzonders mee was, maar ik kon er niet direct een vinger
op leggen. De titel gaf al voldoende aanleiding om het zonder te beluisteren
te kopen. Toen ik in de trein op weg naar huis zat, bekeek ik het hoesje nog
eens goed en toen begon mij wat te dagen: die Smith en Orzabal... waren dat
niet die gasten van Tears For Fears? Thuis meteen de Popencyclopedie erop nagekeken,
en jawel hoor: Graduate blijkt een voorbode te zijn van de ellende die Tears
For Fears enige jaren over ons heeft uitgestort. Nou ja; in elk geval is dít
singletje het aanhoren wel waard.
Graduate was een exponent van de Mod-revival die zich eind jaren '70 hoofdzakelijk
in Engeland afspeelde. Dezelfde periode waarin 2-Tone zich begon te manifesteren.
Gezien de oorspronkelijke belangstelling van eerste generatie Mods (en Skins)
voor Blue Beat was het niet zo verwonderlijk dat Mod-revivalists interesse aan
de dag legden voor Ska. Maar het verhaal van dit singletje gaat nog wat verder.
Aanvankelijk dacht ik dat de Elvis uit de titel Elvis Presley betrof,
maar het nummer blijkt over Elvis Costello te gaan. Die zou zich, volgens de
overlevering, in een interview laatdunkend hebben uitgelaten over hausse aan
Ska-bands die aan de lopende band hits scoorden. Kinnesinne, vond Roland Orzabal,
en schreef dit nummer. Een komisch neveneffect was dat, hoewel dit hun enige
Ska-nummer was, Graduate vanaf dat moment als 2-Tone clone door het leven ging.
En dat was nou ook weer niet de bedoeling geweest.
Maffia Theme
Jamaican Survivers
Vogue 1977(?)
A - Theme From the Maffia (L. Gandor/S. Rowan)
B - Alcatraz (L. Gandor/S. Rowan)
Een jaar of wat geleden kocht ik op een beurs bij een Belgische standhouder
een exemplaar van Club Ska 67, een klassieke verzamelplaat van Island.
Toen ik weg wilde lopen zei de standhouder: "meneer, wacht even; ik heb
nog iets interessants voor u". Het was dit singletje. Ik had nog nooit
van The Jamaican Survivers gehoord; ik kende uberhaupt maar weinig Belgische
Ska bands. Volgens de standhouder was dit een klassieker en hij liet me het
plaatje horen op een krakkemikkige portable platenspeler. Het titelnummer was
duidelijk afgeleid van Roland Alphonso's Dr. Ring-a-Ding (inclusief de
overgaande telefoon aan het begin) en de b-kant was hoorbaar door de Skatalites
geïnspireerd. Hij dateerde het singletje ergens in de 70er jaren, maar
op zowel het hoesje als het label was geen jaartal te vinden.
Thuisgekomen ging ik op zoek naar meer informatie over deze band maar die vond
ik vrijwel niet. En nog steeds weet ik heel weinig. Wel ben ik na verloop van
tijd in bezit gekomen van zes singles en een lp. Opmerkelijk is dat maar een
singletje (Oochi Ska op het Nederlandse Killroy label) gedateerd is:
1980. Gelukkig heeft een vorige eigenaar een (aankoop?)datum op het hoesje van
een ander exemplaar van Maffia Theme (op Cardinal Records) geschreven, en dat
is 6-7-77. Dat Belgische Ska zolang onopgemerkt is gebleven verbaast me inmiddels
zeer; kennelijk was er vanaf medio jaren 70 al een levendige Ska-scene. Het
Panky label, waar ook de meeste platen van de Jamaican Survivers op uitkwamen,
speelde hierbij kennelijk een belangrijk rol.
Al met al maakten de Jamaican Survivers geen al te gecompliceerde Ska. Veel
uitgesponnen instrumentals waarin regelmatig klassieke Ska-thema's te herkennen
vallen zoals bijvoorbeeld Al Capone, Storm Warning en Dr. Ring-a-Ding.
Evengoed leuk om af en toe te draaien en wellicht nog wat bij te verzamelen.
Dit is een van de eerste Ska nummers die ik mij kan herinneren. Al vanaf vroeg
in de jaren 70 werd het zo nu en dan gedraaid op Hilversum 3 en bij Veronica.
Toen ik mij rond de 2-Tone periode begon te interesseren voor de vroegere Ska,
wilde ik het singletje erg graag hebben. Ik had het nummer welliswaar op cassette
opgenomen, maar dat gepruts met heen-en-weer spoelen was ik al snel zat.
Jarenlang zocht ik bij platenzaken naar een exemplaar; bij Boudisque wachtte
ik keer op keer de volgende zending re-issue Buster singles uit Jamaica af,
maar Dance Cleopatra zat er nooit bij. Ook als ik in het buitenland was
ging ik (haast obsessief) op zoek: Parijs, Antwerpen, New York... zodra ik een
vinyl winkel zag, zocht of vroeg ik naar deze single. Zonder resultaat.
Pas in 1998, toen ik een tijdje in Groningen woonde, ontdekte ik daar een stripwinkel
die een enorme hoeveelheid vinyl achter in de winkel had staan. Alles achter
gordijnen, keurig gesorteerd in enorme kasten. De eigenaar van de zaak was van
het slecht communicatieve soort: nors en chagrijnig. Toen ik 'm vroeg naar de
single keek hij eerst zwijgend in een dik, zelf geproduceerd boekwerk en liep
toen zonder een woord te zeggen naar achteren. Toen hij terugkwam, legde hij
het plaatje achteloos voor me neer op een grote stapel strips en zei: "nauwelijks
te krijgen; 18 gulden". "Vertel mij wat!" dacht ik. Die 18 gulden
had ik er graag voor over; het dubbele had ik er ook voor betaald.
Dance Cleopatra is een instrumental die (zoals veel oude Ska en Mento tunes)
gebaseerd is op een traditional: The Battle of Jericho. Deze single is
in 1972 uitgebracht op het Blue Elephant label; de originele uitgave op het
Engels Blue Beat label is van een jaar of vijf daarvoor en heeft een ander nummer
op de B-kant staan.
Inmiddels is dit plaatje heel wat eenvoudiger te vinden via Ebay; vrij regelmatig
zie ik exemplaren (in uiteenlopende hoesjes) voorbij komen. De prijs kan behoorlijk
oplopen. Deze variant wordt, dankzij de dame op het hoesje, ook vaak aangeboden
onder het kopje Sexy Nude Cover. Daar schijnt dus ook een hele markt
voor te zijn.
Mark Foggo verdient wel een standbeeldje in Skaville NL. Niet zozeer omdat
hij 25 jaar na deze single nog steeds aan de weg timmert, maar vooral om de
kwaliteit van dit singletje zelf. Mark Foggo & the Secret Meeting was oorspronkelijk
eigenlijk een New Wave band. Op de LP Speeding My Life Away is dat duidelijk
te horen. Maar in die periode deed zowat iedere New Wave band wat Ska en reggae
door de muziek. Het leuke van New Shoes vind ik dat het meer een punknummertje
op een Ska-ritme is: rauw en snel. Wat mij betreft is dit een van de beste Nederlandse
Ska-nummers ooit (ondanks dat Foggo eigenlijk een Brit is...).
Dit is trouwens de oerversie van het nummer, uitgebracht op het Top Hole label.
Ik heb ook nog een iets latere, wat gladder geproduceerde, versie op Polydor.
Dat is ook de versie die uiteindelijk op Speeding My Life Away is verschenen.
Voor de rest ben ik eigenlijk nooit zo'n fan van Foggo geweest. Hij is naar
mijn gevoel altijd new wave Ska blijven maken. Een van de kenmerken daarvan
vind ik het ontbreken van soul, en dat is nou juist wat ik graag wèl
hoor in Ska. Maar hey, na al die jaren speelt Foggo nog steeds voor volle zalen
dus mij zal hij niet missen.
A Message to you Rudy
The Specials
Chrysalis 1979
A - A Message to you Rudy (R. Thompson)
B - Nite Klub (J. Dammers / Specials)
Voor mij begon het allemaal met deze single. Ik weet nog precies waar en wanneer
ik 'm heb gekocht: in de kerstvakantie van 1979 op de platenafdeling van de
V&D in de Kalverstraat. Gek genoeg was de debuut single van The Specials (Gangsters)
mij een beetje ontgaan, maar A Message to you Rudy vormde het begin van
een nog steeds voortdurende liefde voor Ska.
Terugkijkend kun je zeggen dat het genre me al veel eerder aansprak. Veel favorieten
uit vroeger tijd bleken bij nader inzien Ska georiënteerd en/of up-tempo reggae
nummers te zijn. Maar met het ontstaan van 2-Tone kreeg het genre een identiteit.
Van wat er zich in de 60er jaren in Jamaica had afgespeeld wist ik toen vanzelfsprekend
nog niets af.
Wat mij ook buitengewoon aansprak was de vormgeving rondom 2-Tone; die prachtige
hoesjes en logo's! Eindeloos tekende ik alles na.
In eerste instantie kocht ik de singles die in Nederland waren uitgebracht,
maar wat later ontdekte ik de originele, in Engeland uitgebrachte, singles.
De in Europa geproduceerde singles waren voorzien van picture-sleeves en blauwe
of groene Chrysalis labels, maar in Engeland zaten ze in mooie 2-Tone company-sleeves
en hadden ze prachtige papieren 2-Tone labels. Zo komt het dat ik vrijwel de
gehele 2-Tone collectie in twee- of zelfs drievoud heb. En nog steeds koop ik
af en toe exemplaren die net weer iets afwijken van de singles die ik al heb.
Let's Ska!
Sugar 'N' Dandy
Hansa 1965(?)
A - Let's Ska! (Thompson)
B - Only Heaven Knows (Day & Zeffert)
Als ik platenbeurzen bezoek, kijk ik voornamelijk in de gesorteerde bakken.
Het kost me doorgaans te veel tijd om me door alle ongesorteerde meuk heen te
ploegen en de kans dat ik iets interessants vind, is relatief klein. Maar als
ik mij dan toch af en toe laat verleiden door zo'n bakje ongeregeld, levert
het toch wel eens wat op. In dit geval viel mijn oog op een bakje waterschade
en na even bladeren pikte ik dit singletje eruit. Het hoesje was behoorlijk
gehavend maar het plaatje was ongedeerd. 1 gulden; koopje!
Sugar 'N' Dandy was een Brits 60er jaren Ska-koppel met een bescheiden reeks
hitjes op het Engelse Carnival label. Dandy (Livingston) was de latere vertolker
van het Rude Boy Anthem Rudy, a Message to You.
Dit singletje is uitgebracht op het Duitse Hansa label. Op de tamelijk psychedelische
voorzijde van het hoesje wordt vermeld dat we te maken hebben met Die neue
Tanzsensation aus England. Jawohl! Om de Duitse jeugd eveneens aan het dansen
te krijgen is er aan de achterzijde een beknopte danscursus in woord en beeld
toegevoegd. Zo leer je toch maar mooi hoe de Grundschritt mit Armschwung
vor dem Körper en de Kingston Head Roll gaan. Op vroege Amerikaanse
Ska-samplers tref je dit soort dansinstructies ook geregeld aan. De foto's tonen
brave dansschooltypes (boy + girl) die in niets lijken op de coole gasten die
bij de clashes tussen de soundsystems van Duke Reid en Coxsone uit hun dak gingen.
Het hoesje heb ik trouwens nog redelijk kunnen herstellen en het plaatje zelf
is te onnozel om vaak te draaien.
Enjoy Yourself with the Jamaica Ska
Johnny de Miranda and his Ska-group
Relax 1966(?)
A - Jamaica Ska (Byron Lee - Benders)
B - Enjoy Yourself (Zoot Sims - Prince Buster)
Al een paar keer had ik de advertentie voor dit singletje op internet uitvoerig
bekeken. Twee overbekende nummers, die door een mij onbekende artiest werden
uitgevoerd. Uit de omschrijving kon ik afleiden dat het ergens in de jaren 60
was geproduceerd.
Na enig ge-google wist ik dat Johnny de Miranda een tamelijk bekende Surinaamse
muzikant was die in die periode in Nederland verbleef. Op de een of andere manier
in was dit singletje in Parijs verzeild geraakt en de eigenaar was (terecht)
in de veronderstelling dat het hier om een bijzonder object ging. Ik besloot
het te kopen.
Toen het een week later per post arriveerde, bleek het geen miskoop. Om te beginnen is het in onberispelijke staat. Het plaatje zit in een wit hoesje met daaromheen een bedukt omslagvel. En dat is meteen de tweede reden waarom het de moeite van de aanschaf waard was: het omslagvel doet verslag van de eerste Ska perikelen op Nederlandse bodem. Op de achterzijde staat namelijk een kopie van een artikel door Aad van der Mijn uit het Parool van zaterdag 19 maart 1966 over de zojuist uitgebroken dansrage: de Jamaica Ska. De datering van het artikel doet vermoeden dat het plaatje waarschijnlijk ergens in datzelfde jaar is geproduceerd. Toen de Ska in Jamaica zo'n beetje op zijn eind liep dus. Niettemin zou dit wel eens het eerste in Nederland geproduceerde Ska-plaatje kunnen zijn.
Van een Surinaamse vriendin hoorde ik dat Johnny de Miranda momenteel mogelijk tandarts in Paramaribo is. Enfin, daar kom ik nog wel eens achter.
Update: Onlangs ontving ik een e-mail van een dochter van Johnny de Miranda die mij meldde dat haar vader (inmiddels 83 jaar) inderdaad in Suriname woont en niet meer actief is als muzikant. Maar de eerder genoemde tandarts is iemand anders (wel familie overigens).
Hieronder volgt een transcriptie van het hilarische artikel uit het Parool:
|
EXTRA Uit een geluidzuil komt muziek van deze tijd.
Beat dus. verdovend hard, met bassen tegen de onderste hoorgrens. Er is
rood licht en een blauwe gloed die witte overhemden in het halfduister
lichtgevend maakt. De meisjes bewegen synchroon. Armen, benen - alles
tussen teen en kruin. "Gek allemaal, fijn ook. Je denkt, het bungelt allemaal aan elkaar, maar er zit een draadje in je leven. Het leidt naar iets". Een meisje op de dansvloer probeert het nieuwste: Rechterbeen vooruit, hiel op denkbeeldig insekt, meer net weer even anders dan zoals het tot nu toe gebeurde. Helen roept het beeld op van een autobus vol zwetende
Senegalezen, de tamtam beukend, in een sneeuwstorm bij Helsinki. Een flitsend liftgebaar. Nu heeft zij haar dansschool voor jazz en beat. Nu
is er die kleine verhoging in Casa Blanca. Nu de Jamaica Ska. Over drie
maanden Amerika, waar zij weer andere passen wil leren. |
